De magie van Vlieland

Strand Vlieland

Voor de meeste mensen in het Noorden zit de zomervakantie er weer op. Ook voor mij. Mijn gedachten gaan terug naar begin juli, een zaterdagochtend op de eerste veerboot naar Vlieland.

Samen met vele uitgelaten vakantiegangers. De motor start als ik zie dat ons karretje genaamd ‘Stortemelk’, met de bagage van de campinggangers als laatste de boot op tuft. Met een oppervlakte van 36 km2 is Vlieland het kleinst bewoonde eiland van de Nederlandse Wadden, maar met een enorme aantrekkingskracht op de toerist, die hardnekkig en blijvend blijkt te zijn. Want sinds jaar en dag komt men graag op dit pareltje in de Noordzee terug. Om de perfecte vakantie door te brengen. Ik wil dit uitzoeken en vooral ervaren. Wat maakt dat mensen zo graag naar Vlieland op vakantie gaan?

Na anderhalf uur spreekt de captain ons toe; of we ons naar de uitgang willen begeven want spoedig zullen wij aanmeren in het haventje van Vlieland. Mijn dochter en ik pakken het gespeelde spelletje kaarten in, en lopen na een kwartiertje al op onze slippers door het zand.

Ibiza-sfeertje
De combinatie van tenten, eigendom van Camping Stortemelk en particulieren, maakt het tot een gevarieerd en gezellig geheel. Onze De Waard tent staat wat hoger op een duin, tegen de bosrand. Blij verrast zijn we, bij het zien van de vrolijke vlaggetjes die dartelen in de wind voor de tent. Onder de luifel een gasfornuisje voor de tent een picknicktafel, een hangmat en lampionnetjes. Bam, het Ibiza-sfeertje heeft ons te pakken.

Leeg, wit strand
De hitte van deze dagen lokt ons naar het strand. Eerst een pittige klim over de duin, maar dan … een schitterend breed en relatief leeg, wit strand. Wij lopen richting het oosten. We ervaren ruimte, rust en zien prachtig het zonlicht door de wolken weerkaatsen op zee. Lopend over het strand, de wind door je haren, het doet iets met je. De innerlijke onrust verdwijnt en je wordt een met de elementen der natuur. Niet gek begrijp ik nu dat er vele gedichten over deze plek zijn geschreven. Je mag namelijk ieder jaar je opgedane inspiratie inbrengen bij de Vliehors Express. Dit bedrijf brengt je met een bus over het strand naar natuurgebied de Vliehors. Dit is een zandvlakte van twintig vierkante kilometer aan de westkant van Vlieland, ook wel de Sahara van het Noorden genoemd. Op de wielen van de bus drukken ze een gedicht naar keuze af. Al rijdend laat de bus jouw mooie woorden en zinnen achter op het strand.

Al lezend lopen we over het strand:

“Overspoeld door gedachten, smachtend naar dit moment. Een zee van ruimte, hier ben ik in mijn element.”

En..

“ Volg nu voor heel even de woorden langs de waterlijn. Laat hier je grootste zorgen slechts natte voeten zijn.”

Lieflijk dorpje
De volgende dag in de koelte van de ochtend verkennen we het enige dorpje op dit eiland, Oost-Vlieland. Een prettig, overzichtelijk en beregezellig winkelstraatje. Met leuke, uitnodigende winkeltjes. Mijn oog valt echter op de antieke bruine haringkar, verser dan hier krijg je nergens dus we slaan gretig toe. Aha, verderop klinkt muziek. In een schuur met tweedehands spulletjes scoor ik twee platen voor een euro en vervolgens begeef ik me verder langs standjes met zelfgemaakte en nieuwe waar. Braderie, gezellig. Naast me hoor ik dat ik veel natuurschoon te zien krijg, bij een bezoek aan het Posthuys, maar wel op de fiets. Bij het horen van deze woorden weet mijn 13 jarige dochter niet hoe snel ze weg moet komen: “Ik ben naar een vriendinnetje, doei mam.”

Ik stap op de mountainbike die bij de huur van de tent inbegrepen zat en trotseer de wind. Die in het bezit is van wel zeer speciale krachten vandaag, een 6 is-ie en tegen, tijdens deze reis naar het Posthuys. Links het wad, een woeste zee dit keer, en rechts grasland en bloeiende heide. Ik rem af om bloemetjes te plukken en wordt ingehaald door ‘echte’ mountainbikers. Ze roepen iets onverstaanbaars naar me. Verderop een bankje voor me aan zee en een drooggevallen zeilboot. ‘Hoe romantisch’, zeg ik hardop, maar ik maak me geen zorgen. Er is hier niemand. Dat is juist zo fijn. Het voelt niet toeristisch. Er zijn genoeg toeristen, maar ze verspreiden zich voldoende over het eiland. Ik ben alleen met de natuur en zo kom ik na 8 km aan bij restaurant het Posthuys. Ik hoor geklap. Huh? Ik kijk om me heen en zie de mountainbikers die mij even daarvoor met grote vaart inhaalden, nu hier op het terras voor mij klappen. Ik voel het schaamrood op mijn wangen en roep: “Ja maar, ik heb onderweg bloemen geplukt.” Ik geloof niet dat iemand dat heeft gehoord, en ik zoek snel een plekje voor een welverdiend kopje koffie.

Vogeleiland
De terugreis fiets ik langs de Noordzee kant dwars door de duinen. Met de wind in de rug ga ik als een speer. Ha, die mountainbikers, zouden me nu eens moeten zien! Maar toch weer een stop, ik kom langs een broedgebied. Bijna het hele eiland is natuurgebied, vandaar dat het ook wel wel vogeleiland genoemd. Er leven hier wel honderd vogelsoorten. Even afstappen en beeld en geluid in me opnemen, echt mooi. Dan vervolg ik mijn reis terug en kies ervoor langs natuur camping De Lange Paal te fietsen. Voor een habbekrats kun je op deze bijzondere camping staan. Hier zijn de rust en de vogels de baas.

Openluchtbioscoop
Ik ben hier nog maar kort, maar ik begin te begrijpen waarom Vlieland een eiland is dat je ieder jaar moet bezoeken. Vanavond ga ik met vrienden nóg meer natuur en cultuur opsnuiven, bij openluchtbioscoop Podium Vlieland. In zaal 2, buiten dus. Dat is bijzonder. Midden in het bos worden de hele zomer gratis films getoond. In het donker op campingstoeltjes met een thermoskan thee, kijken we naar een Zweedse film met een goed verhaal.

Af en toe een blik naar de heldere lucht waar sterren fonkelen en de vuurvliegjes dansen. Hier trek ik de conclusie dat ik deze reis volgend jaar ga herhalen, want ook ik ben betoverd door het kleinst bewoonde eiland van Nederland.

Ruimte, rust, schone lucht en stranden, gemoedelijke sfeer, natuurschoon, de wind, ontspanning, knus dorp, geen verkeer, cultuur. Dit eiland heeft iets magisch, al zal ik dat nooit helemaal in woorden kunnen vatten. Je zult zelf de reis moeten maken en ondervinden wat deze ‘Island vibes’ met je doen.

Veel plezier!

 

Vlie in cijfers

  • Vlieland is goed te bereiken: drie keer per dag met de veerboot van Rederij Doeksen, anderhalf uur varen vanaf Harlingen (waarschijnlijk volgend jaar een uur en drie kwartier varen).
  • Aantal bewoners: 1087 (31 maart 2015, bron: CBS).
  • De gemeente Vlieland beslaat een oppervlakte van 32.050 hectare, die bestaat uit 27.896 hectare buitenwater, 66 hectare binnenwater en 3974 land.
  • Totale lengte van het strand: 20 km
  • Totale lengte van het eiland: 20 km, de breedte is gemiddeld 1,5 km.
  • Totaal aantal toeristische overzettingen in 2014: 194.040
  • Meeste toeristen uit Nederland, België en Duitsland. Een geringer aantal uit Zwitserland, Oostenrijk en Italië.

Nog een leuk, allerlaatste, weetje
Wist je dat het strand van Vlieland het schoonste strand heeft van de Waddeneilanden? De prijs werd uitgereikt door ‘Nederland schoon’. Deze organisatie heeft het strand op 94 locaties gecontroleerd. Daar mag dit fraaie eiland trots op zijn.

Martine Vellema

Martine verzorgt de marketing en communicatie bij het Noordelijk Ballonvaartcentrum. Daarnaast werkt zij als zelfstandig Virtual assistent en blogger. In haar vrije tijd zwerft ze het liefst door Friesland met haar Bruynzeel Valk uit 1955. Alleen, of samen met haar dochter Floor.