Wie kan er beter voor hen zorgen dan de eigen moeder?

Wie kan er beter voor hen zorgen dan de eigen moeder?

Op de foto hiernaast zie je een kalf in doodsangst. Het is net geboren en moet voor het eerst gaan ademen. Aan de ogen zie je dat het denkt te gaan stikken. Maar dat is niet zo. Het gaat juist leven! Ik stel me zo voor, dat het door de angst gevolg zal geven aan de drang in te ademen.

Een bijzonder moment: doodsangst op de drempel naar het leven. Met een fotobewerkingsprogramma heb ik water aan dit beeld toegevoegd. Water is de oorsprong van alle leven en het lijkt zo net alsof dit kalf hier is aangespoeld. Het zit nog verstrikt in het slijm en de vliezen van de geboorte. Straks zal het zijn eerste hap adem nemen en dan hoort het definitief bij ons stervelingen.

Kalfjes bij de moeder
In mijn vorige blog vertelde ik al over de geboorte. Hoe gaat het nu verder met dit kalf? Er is veel (politieke) ophef over het feit dat kalveren meteen na de geboorte bij hun moeder worden weggehaald. Dat deden wij ook altijd in ons boerenbedrijf. Na de omschakeling naar biologisch veranderde er echter veel in onze bedrijfsvoering. En in onze hoofden en harten. Misschien moeten we eens proberen de kalveren een tijdje bij de moeder te laten, dachten we. Dat is natuurlijker en vast ook gezonder. Wie kan er beter voor hen zorgen dan de eigen moeder?

Levenslustig
Nou inderdaad, we hebben nog nooit zulke beste kalveren gehad! Ze waren zo sterk en levenslustig, dat ze niet meer op te sluiten waren. Als hun moeder met de koppel aan het weiden was, gingen zij op zoek. Daarbij trotseerden ze hoge hekken, weidse velden en diepe sloten en vaarten. Het viel nog niet mee het dier vervolgens te vangen. Toch hadden we het er graag voor over: ze waren zo sterk en het was zo’n lieflijk gezicht als moeder en kalf samen waren. Ze waren duidelijk aan elkaar gehecht. Daarbij zijn koeien scheutig met hun moederliefde: als er een ander dorstig kalfje voorbij komt, dat ook dorst heeft, doen ze niet moeilijk: melk genoeg.

Verwilderd
Eind goed, al goed, zou je denken. Maar helaas. Het is de bedoeling dat de kalfjes, de koekalfjes (stiertjes worden verkocht), uiteindelijk ook weer gemolken worden. Ze horen zich te schikken, zich netjes te gedragen tegenover de boer en zich braaf te laten melken. En dat vertikten deze dieren: ze waren totaal verwilderd.
Als je een kalfje bij de moeder weghaalt en vervolgens zelf te drinken geeft, ziet zo’n kalf jou na verloop van tijd als een soort moeder. Dat was nu niet gebeurd. De dieren waren onafhankelijk van de mens opgegroeid en daardoor onhandelbaar. Dat leidde weer tot vervelende taferelen, waarbij het dier met geweld in bepaalde posities gedwongen moest worden.
Sommige mensen zeggen dat een beetje aandacht en aaien dit euvel zo kunnen verhelpen. Maar dat is niet onze ervaring… Bovendien is zoiets lastig te organiseren op een grote boerderij.

Moederliefde
Uiteindelijk hebben we besloten moeder en kind weer te scheiden. Ik vind dat zo vreselijk jammer! We proberen nu een soort middenweg te bewandelen door het kalf een paar dagen bij de moeder te laten. Helaas hechten ze zich dan wel aan elkaar en is de scheiding daarna extra pijnlijk. Je hoort de moeder om haar kalf roepen… Het kalf profiteert op deze manier echter wel van de eerste moedermelk en moederliefde. Weegt dit op tegen het latere verlies? We kunnen het de dieren niet vragen.
Bovendien zijn zij in de eerste plaats vee. Dat wil zeggen dat ze bestaan voor ons gewin. We behandelen ze zo goed mogelijk, maar we hebben wel een bedrijf te runnen waarvan zij de basis zijn. Wie dat niet wil, moet geen melk drinken en vlees eten.

Handtekening Janna van der Meer

Janna van der Meer

Janna is freelance tekstschrijver en woont op een biologische melkveehouderij. In haar vrije tijd schrijft ze gedichten en fotografeert ze. In 2017 kwam haar eerste dichtbundel uit bij uitgeverij Bornmeer.
Haar foto’s maakt ze in de directe omgeving van de boerderij.
Kijk voor de foto’s op haar website.

Tresoar heeft haar gevraagd voor een tentoonstelling van haar foto’s en gedichten, volgend jaar in het Obe Paviljoen te Leeuwarden. Spannend! In haar blogs neemt ze je mee in haar zoektocht naar wat ze daar wil gaan delen.